Aktualizacja: 20 października 2026
Wzór kolumn
Jeden wiersz to jedna sztuka, nie model. Jeśli masz trzy takie same szlifierki, są trzy wiersze. Kolumny trzymaj krótkie. Długi opis w jednej komórce nie da się filtrować, gdy kierownik pyta, co jest na danej budowie.
- ID — numer wewnętrzny, unikalny w firmie.
- Nazwa, tak jak mówicie na budowie.
- Numer seryjny, jeśli jest na tabliczce. Puste, gdy tabliczki nie ma.
- Lokalizacja: magazyn albo jedna nazwa budowy.
- Osoba, która ma sztukę. Puste, gdy leży na stanie.
- Data wydania. Pusta, gdy sztuka jest na stanie.
- Uwagi — krótkie słowo o stanie, nie historia serwisu.
Stan trzymaj jako słowo, w uwagach albo w osobnej kolumnie, jeśli ją dodasz. Kolor czcionki bywa czytelny w programie, w którym został nadany. Przy druku, eksporcie albo otwarciu w innym programie wynik zależy od ustawień i od tego, czy odbiorca ma ten sam plik. Słowo w komórce nie zależy od koloru. Kolumna „uwagi” jest na krótką notatkę. Nie jest historią: nowy tekst w tej samej komórce zastępuje poprzedni, więc serwis z marca znika, gdy w kwietniu wpiszesz „ok”.
Przykładowy wiersz
Szlifierka NZ-031
- ID
- NZ-031
- Nazwa
- Szlifierka kątowa 125 mm
- Numer seryjny
- z tabliczki, jeśli jest czytelny
- Lokalizacja
- Budowa hali przy ul. Polnej
- Osoba
- Anna Wiśniewska
- Data wydania
- 12.03.2026
- Uwagi
- na budowie
Drugi wiersz tej samej budowy różni się numerem. NZ-032 może leżeć w magazynie, choć model jest identyczny. Sortowanie po lokalizacji pokazuje wtedy halę bez magazynu. Sortowanie po osobie pokazuje, co Anna ma przy sobie, także gdy jest na dwóch budowach w jednym tygodniu. Do tego arkusz się nadaje.
Plik do pobrania ma kolumny ID, Nazwa, Numer seryjny, Lokalizacja, Osoba, Data wydania i Uwagi. Jest w nim pięć przykładowych wierszy i filtr na nagłówku. To wzór lokalnego arkusza, nie rejestr w Builtly. Pobierz wzór ewidencji narzędzi (Excel) Pobierz szablon importu Builtly
Gdzie arkusz się rozjeżdża
Pierwszy zgrzyt to kopia. Kierownik ma plik na dysku, brygadzista dostaje go mailem w poniedziałek, a w czwartek odsyła swoją wersję. Wieczorem są dwie prawdy. W jednej szlifierka jest na hali, w drugiej już wróciła. Nikt nie wie, który plik jest nowszy, jeśli oba mają tę samą nazwę „narzędzia-aktualne”.
Drugi zgrzyt to lokalne kopie, nie sam fakt, że dwie osoby wpisują. Gdy wszyscy edytują jeden plik w chmurze, zapis jednej osoby nie musi skasować zapisu drugiej. Nadpisanie pojawia się wtedy, gdy ktoś pracuje na kopii z dysku albo z maila i potem wgrywa ją na miejsce wspólnego pliku. Wydanie NZ-014 jest w kopii brygadzisty, a w pliku kierownika go nie ma. To już dwa arkusze o tej samej nazwie, nie jedna lista.
Na telefonie zależy to od sposobu otwarcia. Ten sam plik w aplikacji arkusza, przy dostępie do wspólnej kopii, potrafi pokazać kolumny. Problem jest przy lokalnej kopii z maila albo przy zdjęciu ekranu: na budowie widać fragment, a dopisek „młot” ląduje w wiadomości, bez numeru sztuki. Za tydzień nie wiadomo, która sztuka wyjechała. Osobno zostaje zwrot bez sprawdzenia. W uwagach wraca „na stanie”, choć nikt nie obejrzał sprzętu. Arkusz zapisze to, co człowiek wpisze. Nie pilnuje kolejności zwrotu.
Kiedy arkusz wystarcza
Jedna budowa, kilkanaście sztuk, jedna osoba prowadzi plik i nikt inny go nie edytuje. Wtedy wzór powyżej jest lepszy niż zeszyt, bo da się filtrować. Granica jest praktyczna, nie urzędowa: gdy pojawia się druga osoba z własną kopią albo druga budowa, która wydaje ten sam sprzęt, arkusz przestaje być jednym rejestrem.
Nie ma przepisu w tym tekście, który kazałby wyrzucić arkusze. Jest opis momentu, w którym sam plik nie trzyma jednej odpowiedzi na pytanie, gdzie jest sztuka.
Raz w tygodniu, w piątek, jedna osoba zapisuje plik pod datą, na przykład narzedzia-2026-03-13, i odkłada mailowe kopie z poniedziałku. Filtruje uwagi „na budowie” i sprawdza tylko te wiersze, przy których lokalizacja nie zgadza się z tym, co mówi brygada. Ten rytuał trzyma arkusz, dopóki plik jest jeden. Gdy druga budowa wydaje sprzęt bez tej osoby, wpis powstaje w innym pliku i piątkowa kopia go nie widzi.
Karta zamiast kolejnej kopii
W Builtly odpowiednik wiersza jest kartą sztuki. Lokalizacja, osoba i historia wydań, zwrotów oraz serwisu siedzą przy numerze. Zwrot idzie przez kwarantannę, więc „na stanie” nie włącza się samo przy oddaniu brudnego sprzętu. Zrzut poniżej pokazuje taką kartę na danych przykładowych.

Wydanie robi się skanem telefonu, więc brygada nie odsyła kopii pliku. Zapis wymaga internetu. Naklejkę z kodem drukujesz sam. Porównanie z arkuszem jest proste: jedna karta zamiast dwóch plików o tej samej nazwie. Sam obieg jest na stronie ewidencji narzędzi.
